Munzam Zarar Nedir ve Nasıl İspatlanır?

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 122. maddesinde "aşkın zarar" adıyla düzenlenen kurum, uygulamada hâlen yaygın biçimde "munzam zarar" olarak anılmaktadır. Her iki ifade de aynı hukuki kurumu anlatır.

Munzam zarar, borçlu para borcunu zamanında ödemiş olsaydı alacaklının malvarlığının ulaşacağı durum ile geç ödeme sonucunda fiilen oluşan durum arasındaki, temerrüt faiziyle giderilemeyen farktır. Bu nedenle munzam zarar:

• yalnızca para borçlarında gündeme gelir,
• temerrüt faizine ek bir tazminat niteliğindedir,
• asıl alacak ve temerrüt faizinden ayrı bir alacak oluşturur,
• borçlunun temerrüde düşmedeki kusuruna dayanır,
• gerçek zarar ve uygun illiyet bağı bulunmadıkça doğmaz.

Asıl para borcunun sözleşmeden, haksız fiilden, sebepsiz zenginleşmeden, kanundan veya vekâletsiz iş görmeden kaynaklanması kural olarak sonucu değiştirmez. Önemli olan, temerrüt faizi işletilebilen bir para borcunun bulunmasıdır.

Temerrüt faizi için alacaklının ayrıca zararını ispatlaması gerekmez. Para borcu muaccel olmuş ve borçlu usulüne uygun biçimde temerrüde düşmüşse, kanuni veya sözleşmesel temerrüt faizi işlemeye başlar. Borçlunun kusursuz olduğunu ileri sürmesi de tek başına temerrüt faizi sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.

Munzam zarar ise farklıdır. Alacaklı, temerrüt faiziyle karşılanmayan ek zararını göstermek zorundadır. Borçlunun kusuru bakımından kanun alacaklı lehine bir karine kabul etmiş olsa da zararın varlığı, miktarı ve temerrütle bağlantısı yönünden ispat yükü alacaklıdadır.

Başka bir ifadeyle, temerrüt faizi gecikmenin kanunen kabul edilen asgari karşılığıdır. Munzam zarar ise bu karşılığın yetmediği somut kaybın tazminini amaçlar.

Bir para borcu bulunmalıdır

TBK m. 122, para dışındaki edimlerin geç ifasında doğrudan uygulanmaz. Dava konusu alacağın para borcu niteliğinde olması gerekir.

Borçlu temerrüde düşmüş olmalıdır

Temerrüdün başlangıcı, zararın hesaplanacağı dönemi doğrudan etkiler. Muacceliyet tek başına her zaman temerrüt için yeterli değildir. TBK m. 117 uyarınca kural olarak borçluya ihtar gönderilmesi gerekir. Ancak kesin vadeli borç, haksız fiil, sebepsiz zenginleşme veya kanunda öngörülen diğer hâllerde ihtarsız temerrüt gündeme gelebilir.

İhtarın bulunmadığı bir dosyada icra takibi veya dava tarihi, olayın özelliklerine göre temerrüt başlangıcı kabul edilebilir. Bu nedenle sözleşmedeki vade hükmü, ihtarnamenin tebliği, icra takip tarihi ve önceki dava dosyası birlikte incelenmelidir.

Temerrüt faizini aşan gerçek bir zarar doğmalıdır

Alacaklının toplam kaybı temerrüt faiziyle karşılanıyorsa ayrıca munzam zarar istenemez. Tazmin edilebilecek tutar, ispatlanan toplam zarardan tahsil edilen veya hükmedilen temerrüt faizi çıkarıldıktan sonra kalan bölümdür.

Zarar ile temerrüt arasında uygun illiyet bağı bulunmalıdır

İleri sürülen zarar, borcun geç ödenmesinin makul ve olağan sonucu olmalıdır. Borçlunun temerrüdü olmasaydı da doğacak bir kayıp munzam zarar sayılamaz. Örneğin ticari faaliyetteki genel kârsızlık, farklı bir yatırım kararından kaynaklanan zarar veya alacaklının kendi gecikmesi temerrütle ilişkilendirilemediği sürece borçluya yüklenemez.

Borçlu temerrüde düşmede kusurlu olmalıdır

TBK m. 122 borçlunun kusurlu olduğunu karine olarak kabul eder. Alacaklı, borçlunun kusurunu ayrıca kanıtlamak zorunda değildir. Sorumluluktan kurtulmak isteyen borçlu, temerrüde düşmesinde hiçbir kusurunun bulunmadığını ispatlamalıdır.

Munzam zarar davalarının asıl güçlüğü zarar hesabından önce, zararı doğuran vakıaların doğru kurulmasıdır. HMK m. 190 gereğince ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça iddia ettiği vakıadan lehine sonuç çıkaran tarafa aittir. HMK m. 194 ise tarafların dayandıkları vakıaları ispata elverişli biçimde somutlaştırmasını ve delillerini hangi vakıa için gösterdiklerini açıklamasını gerektirir.

Bu nedenle dava dilekçesinde yalnızca "enflasyon yükseldi, para değer kaybetti" denilmesi güvenli değildir. Alacaklı, parayı zamanında tahsil edemediği için kendi malvarlığında neyin değiştiğini anlatmalı ve mümkün olduğu ölçüde belgelemelidir.

Somut zarar yönteminde kullanılabilecek deliller

Somut zarar, alacaklının gecikme nedeniyle fiilen katlandığı mali külfetin belgelenmesiyle ispatlanabilir. Uygulamada özellikle şu deliller önem taşır:

• Alacak tahsil edilemediği için kullanılan banka kredileri, kredi sözleşmeleri ve faiz ödeme dekontları,
• Üçüncü kişilere zamanında ödeme yapılamaması nedeniyle ödenen temerrüt faizi, gecikme bedeli veya cezai şartlar,
• Vergi, SGK primi veya kamu borçlarına ilişkin gecikme zamları,
• Döviz cinsinden mevcut bir borcun geç ödeme yüzünden artan Türk lirası karşılığı,
• Zamanında yapılacağı sözleşme, sipariş, proforma fatura veya yönetim kurulu kararıyla belirli bir yatırımın maliyet artışı,
• Kaçırılan peşin ödeme indirimi veya geç ödeme nedeniyle doğan fiyat farkı,
• Şirketin nakit akış tabloları, banka hareketleri, ticari defterleri ve ödeme planları,
• Önceki yatırım alışkanlığını ve paranın atıl tutulmadığını gösteren düzenli hesap hareketleri,
• Asıl alacağın tahsil tarihini ve tahsil edilen faiz tutarını gösteren icra dosyası kayıtları.

Her kredi kullanımı veya her kur farkı otomatik olarak munzam zarar değildir. Kredinin gerçekten bu alacağın tahsil edilememesi nedeniyle kullanıldığı, döviz borcunun temerrüt döneminde mevcut olduğu ve gider ile geç ödeme arasında doğrudan bağlantı bulunduğu gösterilmelidir.

Ekonomik göstergelere dayalı sepet yöntemi

Uygulamada tartışmalı olan ikinci yöntem, temerrüt dönemi içindeki enflasyon, mevduat faizi, devlet iç borçlanma araçları, döviz ve altın gibi ekonomik göstergelerin birlikte değerlendirilmesidir. Bu yöntem, paranın satın alma gücündeki kaybın ve makul bir tasarruf sahibinin parasını değerlendirme ihtimalinin bilirkişi aracılığıyla hesaplanmasına dayanır.

Bu hesap çoğu kez şu verileri içerir:

• TÜFE ve ilgili dönem bakımından kullanılabilir diğer resmî fiyat endeksleri,
• Bankaların vadeli mevduat faizleri,
• Devlet iç borçlanma araçlarının getirileri,
• Amerikan doları ve avro kur değişimleri,
• Altın fiyatlarındaki değişim,
• Somut olaya uygun olduğu ölçüde ücret veya sektör endeksleri.

Ancak sepet yöntemi, "hangi gösterge daha fazla arttıysa o tutar zarar sayılır" biçiminde uygulanamaz. Kullanılan verilerin döneme, alacaklının ekonomik konumuna ve iddia edilen zarar modeline uygun olması gerekir. Ayrıca hesaplanan toplam kayıptan tahsil edilen temerrüt faizi düşülmelidir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 29.03.2022 tarihli, 2021/938 E. ve 2022/401 K. sayılı kararında; yüksek enflasyon, döviz kurundaki artış, mevduat faizlerinin yüksekliği ve paranın satın alma gücündeki düşüşün tek başına munzam zararın ispatı sayılamayacağı kabul edilmiştir.

Karara göre alacaklı, genel ekonomik olumsuzlukların ötesinde kendi durumuna özgü zararı somut vakıalarla ileri sürmeli ve yasal delillerle kanıtlamalıdır. Hukuk Genel Kurulu, yalnızca paranın çeşitli yatırım araçlarında değerlendirileceği varsayımına dayanan talebin yeterli olmadığı sonucuna varmıştır.

Bu karar, HMK m. 194'teki somutlaştırma yükünü merkeze alan sıkı bir ispat yaklaşımıdır. Dava yalnızca dönemsel enflasyon ile tahsil edilen faiz arasındaki farka dayandırılmışsa ret riski yüksektir.

Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 13.01.2025 tarihli, 2024/3534 E. ve 2025/15 K. sayılı kararında ise yüksek enflasyon dönemleri bakımından daha farklı bir değerlendirme yapılmıştır.

Daire; alacaklının parasını değer kaybına karşı korumaya çalışmasının hayatın olağan akışına uygun olduğunu, somut ve soyut ispat yöntemlerinin birlikte değerlendirilebileceğini ve ekonomik göstergelerden oluşturulacak sepet hesabıyla zarar incelemesi yapılması gerektiğini belirtmiştir. Kararda enflasyon, döviz, altın, vadeli mevduat, devlet tahvili ve asgari ücret artışı gibi verilerin uzman bilirkişi tarafından değerlendirilmesi; bulunan kayıptan tahsil edilen temerrüt faizinin çıkarılması gerektiği kabul edilmiştir.

Bu karar alacaklı bakımından önemli bir ispat kolaylığı sağlasa da Hukuk Genel Kurulunun 2022 tarihli kararıyla tam bir uyum içinde değildir. Bu nedenle 6. Hukuk Dairesi kararına dayanarak her munzam zarar davasının yalnızca ekonomik göstergelerle kabul edileceği söylenemez. Görevli dairenin yaklaşımı, uyuşmazlığın kaynağı, temerrüt dönemi ve sunulan deliller sonucu değiştirebilir.

Anayasa Mahkemesi, ANO İnşaat ve Ticaret Ltd. Şti. kararında (B. No: 2014/2267, 21.12.2017), mahkemece hükmedilen bir alacağın uzun süre sonra enflasyon karşısında ciddi ölçüde değer kaybederek ödenmesini mülkiyet hakkı yönünden incelemiş ve başvurucuya şahsi ve olağan dışı külfet yüklenmesi nedeniyle ihlal kararı vermiştir.

Mahkeme, Osman Akil Obdan kararında da (B. No: 2017/24810, 27.11.2019) para alacağının değer kaybı ve mülkiyet hakkı ilişkisini değerlendirmiştir.

Bu kararlar, alacağın reel değerinin korunması gerektiğini ortaya koymaktadır. Bununla birlikte bireysel başvuru kararları, özel hukuk davasında TBK m. 122 kapsamındaki zarar ve illiyet bağının her olayda ispat edilmiş sayılacağı anlamına gelmez. Anayasa Mahkemesi yaklaşımı, derece mahkemelerinin aşırı katı ve mülkiyet hakkının özünü zedeleyen yorumlardan kaçınması gerektiğini gösteren anayasal bir çerçeve sunar.

Mevcut içtihat tablosunda yalnızca soyut sepet hesabına veya yalnızca somut zarar kalemlerine dayanmak yerine iki yöntemi birlikte kullanmak daha güvenlidir.

Dava dilekçesinde:

1. Asıl para borcu, muacceliyet ve temerrüt tarihi açıkça gösterilmelidir.
2. Tahsil tarihi, tahsil edilen anapara ve faiz ayrı ayrı belirtilmelidir.
3. Alacaklının geç ödeme nedeniyle katlandığı her somut gider belgeye bağlanmalıdır.
4. Genel ekonomik göstergeler, somut zararı destekleyen ve temerrüt faizinin yetersizliğini gösteren yardımcı veriler olarak sunulmalıdır.
5. Zarar ile temerrüt arasındaki illiyet bağı her zarar kalemi bakımından ayrı kurulmalıdır.
6. Bilirkişi incelemesinde kullanılacak dönem, veri seti ve tahsil edilen temerrüt faizinin mahsubu açıkça talep edilmelidir.

Munzam zarar davalarında dava dilekçesinin soyut bırakılması, bilirkişinin hukuki ve maddi temeli bulunmayan bir hesap yapmasına yol açar. Bilirkişi zarar vakıasını yaratamaz; yalnızca tarafların ileri sürdüğü ve dosyadaki delillerle desteklenen verileri teknik olarak hesaplayabilir.

Hesaplama; finans, bankacılık, muhasebe veya uyuşmazlığın niteliğine göre farklı uzmanlık alanlarını gerektirebilir. HMK m. 266 uyarınca hâkim, çözümü özel veya teknik bilgiyi gerektiren konularda bilirkişiye başvurabilir. Ancak hukuki nitelendirme, ispat yükü ve hangi zarar kaleminin tazmin edilebilir olduğu hâkimin görevidir.

Sağlıklı bir bilirkişi raporunda en az şu unsurlar bulunmalıdır:

• Temerrüdün başlangıç ve bitiş tarihleri,
• Dönem içinde yapılan kısmi ödemeler,
• Tahsil edilen temerrüt faizinin tutarı,
• Her somut zarar kaleminin dayanak belgesi,
• Kullanılan ekonomik verinin resmî kaynağı ve dönemi,
• Hesap yönteminin neden seçildiği,
• Temerrüt faizi mahsubundan sonra kalan net zarar,
• Alternatif hesapların ayrı ve denetlenebilir biçimde gösterilmesi.

Yalnızca farklı yatırım araçlarının artış oranlarını toplayıp ortalamasını alan, verilerin kaynağını açıklamayan veya tahsil edilen faizi mahsup etmeyen bir rapor hüküm kurmaya elverişli olmayabilir.

Munzam zarar uyuşmazlıklarında başlıca şu hükümler gündeme gelir:

• TBK m. 117: Borçlunun temerrüdünün şartları,
• TBK m. 120: Temerrüt faizi,
• TBK m. 122: Aşkın zarar,
• TBK m. 146: Aksine hüküm bulunmayan alacaklarda on yıllık genel zamanaşımı,
• 3095 sayılı Kanun m. 1 ve m. 2: Kanuni faiz ve temerrüt faizi,
• HMK m. 187/2: Herkesçe bilinen vakıaların ispat gerektirmemesi,
• HMK m. 190: İspat yükü,
• HMK m. 194: Somutlaştırma yükü ve delillerin vakıalarla ilişkilendirilmesi,
• HMK m. 266 ve devamı: Bilirkişi incelemesi.

30 Temmuz 2026 tarihi itibarıyla 3095 sayılı Kanun'un 1. maddesindeki kanuni faiz oranı, 1 Haziran 2024'ten beri yıllık yüzde 24 olarak uygulanmaktadır. Ticari işlerde uygulanabilecek temerrüt faizi, 3095 sayılı Kanun m. 2 ve Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankasınca ilan edilen kısa vadeli avans faizi dikkate alınarak ayrıca belirlenir. Faiz oranları zaman içinde değişebildiğinden, hesap yapılırken her dönemin kendi oranı esas alınmalıdır.

TBK m. 122'de özel bir zamanaşımı süresi düzenlenmediğinden, Yargıtay uygulamasında kural olarak TBK m. 146'daki on yıllık genel zamanaşımı süresi kabul edilmektedir.

Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 2024/3534 E. ve 2025/15 K. sayılı kararında, incelenen olay bakımından zamanaşımının başlangıcı alacağın tamamen tahsil edildiği tarih olarak belirtilmiştir. Bununla birlikte TBK m. 122/2, temerrüt faizini aşan zarar görülmekte olan davada belirlenebiliyorsa aynı davada hüküm kurulmasına da imkân verir. Bu sebeple süre başlangıcını bütün olaylar için yalnızca tahsil tarihine bağlamak ve dava açmayı yıllarca ertelemek güvenli değildir.

Somut dosyada asıl alacağın kaynağı, temerrüt tarihi, zararın hangi tarihte doğduğu, kısmi ödemeler ve tam tahsil tarihi birlikte değerlendirilmelidir. Zamanaşımı def'i davanın esasına girilmesini engelleyebileceğinden süre hesabı dosya özelinde yapılmalıdır.

Munzam zarar için tek ve değişmez bir görevli mahkeme yoktur. Görev, asıl borç ilişkisinin niteliğine göre belirlenir:

• Ticari iş veya ticari dava niteliğindeki taleplerde asliye ticaret mahkemesi,
• Tüketici işleminden doğan taleplerde tüketici mahkemesi,
• İş ilişkisinden doğan taleplerde iş mahkemesi,
• Özel görevli bir mahkemenin alanına girmeyen uyuşmazlıklarda asliye hukuk mahkemesi görevli olabilir.

Yetki bakımından HMK m. 6'daki davalının yerleşim yeri mahkemesi temel kuraldır. Sözleşmeden doğan uyuşmazlıklarda HMK m. 10 uyarınca sözleşmenin ifa yeri mahkemesi de yetkili olabilir. Haksız fiil veya diğer özel ilişkilere dayanan alacaklarda ilgili özel yetki kuralları ayrıca incelenmelidir.

Arabuluculuğun dava şartı olup olmadığı, munzam zarar talebinin bağlı olduğu hukuki ilişkiye göre belirlenir. Örneğin:

• Ticari davalarda konusu bir miktar para olan alacak ve tazminat talepleri bakımından TTK m. 5/A,
• İşçi veya işveren alacağı ve tazminatı niteliğindeki uyuşmazlıklarda 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu m. 3,
• Tüketici uyuşmazlıklarında kanuni istisnalar saklı olmak üzere 6502 sayılı Kanun m. 73/A,
• Kira ilişkisinden doğan uyuşmazlıklarda 6325 sayılı Kanun m. 18/B

uyarınca dava açılmadan önce arabulucuya başvuru zorunluluğu gündeme gelebilir.

Dava şartı arabuluculuk kapsamındaki bir uyuşmazlıkta son tutanak alınmadan dava açılması, usulden ret sonucunu doğurabilir. Bu nedenle görevli mahkeme ile arabuluculuk şartı birlikte belirlenmelidir.

Munzam zarar bir para alacağıdır. Alacağın tahsilinin tehlikeye girmesi hâlinde, koşulları varsa İcra ve İflas Kanunu m. 257 ve devamı uyarınca ihtiyati haciz talebi değerlendirilebilir. İhtiyati haciz için alacağın niteliği, muacceliyet, yaklaşık ispat ve teminat koşulları ayrıca incelenir.

Para alacağının tahsilini doğrudan sağlamaya yönelik taleplerde ihtiyati tedbir yerine çoğu kez ihtiyati haciz kurumu daha uygun hukuki korumadır. Ancak her dosyada otomatik olarak ihtiyati haciz kararı verileceği söylenemez.

İlk derece kararına karşı istinaf süresi, kural olarak gerekçeli kararın usulüne uygun tebliğinden itibaren iki haftadır. Bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz süresi de temyize açık kararlar bakımından tebliğden itibaren iki haftadır.

Kararın istinaf veya temyize açık olup olmadığı, karar tarihindeki parasal kesinlik sınırlarına ve uyuşmazlığın niteliğine göre belirlenir. Bu sınırlar her yıl değiştiğinden, kanun yoluna başvurulmadan önce karar tarihine göre ayrıca hesap yapılmalıdır.

Sadece enflasyon oranına dayanmak

Hukuk Genel Kurulunun 2022 tarihli kararı karşısında, yalnızca TÜFE ile yasal faiz arasındaki farkı talep etmek ciddi ret riski taşır. Ekonomik veriler somut zarar anlatımıyla desteklenmelidir.

Temerrüt tarihini yanlış belirlemek

Muacceliyet, ihtar, kesin vade, icra takibi ve dava tarihi birbirinden farklı kavramlardır. Yanlış başlangıç tarihi bütün hesabı etkiler.

Tahsil edilen faizi mahsup etmemek

Munzam zarar, toplam zararın tamamı değil, temerrüt faizini aşan kısmıdır. Tahsil edilen faiz hesaplamadan düşülmelidir.

Zarar ile temerrüt arasındaki bağlantıyı kurmamak

Kredi sözleşmesi veya gecikme cezası sunmak tek başına yeterli değildir. Bu giderin borcun geç ödenmesi nedeniyle doğduğu açıklanmalıdır.

Bilirkişiden hukuki sonuç beklemek

Bilirkişi, dava dilekçesinde ileri sürülmeyen zarar modelini kendiliğinden kuramaz. Eksik vakıa anlatımı teknik raporla giderilemez.

Görev ve arabuluculuk şartını gözden kaçırmak

Asıl ilişkinin ticari, tüketici, iş veya kira ilişkisi olması görevli mahkemeyi ve dava şartı arabuluculuğu değiştirir.

Zamanaşımının tahsil tarihinden başlayacağını varsayarak beklemek

Bazı kararlar tahsil tarihini esas alsa da süre başlangıcı olayın özelliklerine göre tartışılabilir. Hak kaybı riskine karşı dosya gecikmeden değerlendirilmelidir.

Munzam zarar kurumu, paranın geç ödenmesinden doğan her değer kaybını otomatik biçimde borçluya yükleyen bir endeksleme mekanizması değildir. TBK m. 122, temerrüt faizinin karşılamadığı gerçek kaybın tazminini sağlar. Bu nedenle davanın merkezinde makroekonomik tablo değil, alacaklının malvarlığındaki somut değişim bulunmalıdır.

Bununla birlikte yüksek enflasyon dönemlerinde kanuni faizin reel kaybı karşılamadığı açık vakıalarda, alacaklıdan ulaşılması imkânsız bir kesinlikte somut ispat beklenmesi de hakkın kullanılmasını anlamsız hâle getirebilir. Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 2025 tarihli kararı bu soruna sepet yöntemiyle cevap vermiştir. Hukuk Genel Kurulunun somut ispat yaklaşımı ise hâlen göz ardı edilemeyecek ağırlıktadır.

Bu içtihat görünümü altında en sağlam yöntem; somut zarar belgelerini, alacaklının mali davranışını, temerrüt döneminin ekonomik verilerini ve uzman bilirkişi hesabını aynı dosyada bir araya getirmektir. Dava, yalnızca enflasyon farkı hesabına indirgenmemeli; her zarar kalemi temerrüt ve illiyet bağı bakımından ayrı ayrı açıklanmalıdır.

Munzam zarar davalarında başarı, yalnızca ekonomik göstergelerin yüksekliğine değil; temerrüt tarihinin doğru belirlenmesine, gerçek zararın somutlaştırılmasına, delillerin zamanında sunulmasına, uygun bilirkişi incelemesine ve doğru mahkemede dava açılmasına bağlıdır. Güncel Yargıtay kararlarında ispat yöntemi bakımından farklı yaklaşımlar bulunduğu için her dosya kendi maddi ve hukuki özellikleri içinde hazırlanmalıdır.

Bu tür uyuşmazlıklarda sürelerin kaçırılması, yanlış mercie başvurulması veya delillerin usulüne uygun sunulmaması hak kaybına neden olabilir. Somut olayınızın güncel mevzuat ve yargı kararları çerçevesinde değerlendirilmesi için Günser + Partners ile iletişime geçebilirsiniz.

Bu içerik 30 Temmuz 2026 tarihi itibarıyla kontrol edilmiştir. Başlıca doğrulama kaynakları:

• 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu m. 117, 120, 122 ve 146.
• 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 187, 190, 194 ve 266.
• 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun.
• Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, 29.03.2022, 2021/938 E., 2022/401 K.
• Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, 13.01.2025, 2024/3534 E., 2025/15 K.
• Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, 29.04.2019, 2018/1512 E., 2019/3201 K.
• Anayasa Mahkemesi, ANO İnşaat ve Ticaret Ltd. Şti. [GK], B. No: 2014/2267, 21.12.2017.
• Anayasa Mahkemesi, Osman Akil Obdan, B. No: 2017/24810, 27.11.2019.
• Emrah Aktürk, "Paranın Değer Kaybına Bağlı Aşkın Zarar İstemi ve İspatı Sorunu", Legal Hukuk Dergisi, 2024, C. 22, S. 262, s. 3631-3674.

Yayımdan önce kanuni faiz oranı, dava şartı arabuluculuk hükümleri, parasal kanun yolu sınırları ve yeni içtihatlar yeniden kontrol edilmelidir.